Litośći, za co. Kochane testy gimnazjalne i te uśmieszki laureatów. Nie do zniesienia. Eh, było się za wczasu do roboty wziąść, kiedy mi się nie chce... Tzn. uczyć, oczywiście, bo do reszty rzeczy mam, aż podejrzanie dużo energi. Inaczej mówiąc kiedy mam się uczyć to myślę o wszystkim tylko nie o tym co mam w podręczniku przed sobą. A teraz jeszcze te testy. Człowiek ma dość. Dzisiaj to pikuś było, chociaż i tak już znalazłam mnóstwo potencjalnych błędów. Jutro mat-przyr. Zginę marnie. A oczekiwanie i równocześnie niechęć poznania wyników mnie wykończy. No cóż, chyba na odstresowanie będę robić duuużo rzeczy, aby tylko o tym nie myśleć. W końcu, raz się żyje.

(No, nie?)